Stefana Czarnieckiego, która przejęła kształcenie oficerów wojsk pancernych od Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych.
Rodowód uczelni Oficerska Szkoła Czołgów (1944–1945) Oficerska Szkoła Broni Pancernej (1945–1947) Oficerska Szkoła Broni Pancernej i Wojsk Samochodowych (1947–1948) Oficerska Szkoła Broni Pancernej (1948–1951) Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych (1951–1957) Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych (1957–1967)
Baza szkoleniowa i kierunki kształcenia Uczelnia rozlokowana w zwartym kompleksie koszarowym na poznańskim osiedlu Golęcin dysponowała bogatą bazą dydaktyczną, na którą składały się: sale audytoryjne, sale wykładowe, sala dowodzenia, gabinety taktyki, rozpoznania, szkolenia ogniowego, terenoznawstwa, łączności, szkolenia saperskiego, szkolenia chemicznego, budowy pojazdów samochodowych, transporterów opancerzonych i czołgów, nauki języków obcych. Na terenie szkoły były również strzelnice: sportowa, pistoletowa, szkolno-bojowa i dla wozów bojowych. Obiekty sportowe stanowiły: sala gimnastyczna, boiska sportowe, tor przeszkód, basen kryty. W pobliżu szkoły znajdował się poligon przykoszarowy „Biały lasek” z pasem taktycznym. Szkoła korzystała też z ośrodka szkolenia poligonowego w Biedrusku, gdzie znajdowały się pasy taktyczne i strzelnice szkolno-bojowe.