W 1872 roku Augustwalde zamieszkiwało 696 osób.
Do rozpoczęcia II wojny światowej Augustwalde znajdowało się w granicach powiatu nowogardzkiego. W latach 1900–1937 wzdłuż dzisiejszych ulic Bałtyckiej, Wiślanej, Zawrotnej, Jarząbków, Łowczych i Skrajnej wybudowano kolonię domów jednorodzinnych. W 1925 roku wieś zamieszkiwało 1237 osób, a w 1939 r. już 3338. 15 października 1939 r. Augustwalde zostało włączone w granice Wielkiego Szczecina.
W 1945 roku wraz z objęciem władzy przez polską administrację Wielgowo ponownie stało się wsią i należało do powiatu gryfińskiego, jako siedziba gminy Załom. W latach 1945–1946 osiedliła się tutaj duża grupa polskich repatriantów ze wsi Zubrza i Rzęsna Polska pod Lwowem, którzy w 1952 roku stanowili 90% jej mieszkańców. Pierwszym proboszczem miejscowej parafii został ksiądz Mieczysław Bryczkowski (1873–1947), były proboszcz parafii w Zubrzy, którego imieniem została później nazwana główna ulica najstarszej części Wielgowa. W 1948 roku miejscowa parafia katolicka liczyła 854 osoby, a w 1951 roku 986 osób. W 1954 roku Wielgowo zamieszkiwało 1239 osób. W latach 1948–1954 wieś należała do gminy Sowno w powiecie nowogardzkim, a 1 stycznia 1955 r. została włączona do Szczecina, otrzymując status dzielnicy podmiejskiej. W 1958 roku przy ulicy Bałtyckiej 1a rozpoczęto budowę nowego budynku szkoły.