Możliwe, że w tych niepewnych czasach ukształtowały się jej poglądy religijne przeciwne katolickiej rebelii i stała się zwolenniczką stronnictwa reformacji. W styczniu 1537 roku, w czasie, gdy powstanie objęło całą północną Anglię, Katarzyna i dzieci Latimera byli trzymani jako zakładnicy na zamku Snape (North Yorkshire) w Yorkshire. Buntownicy złupili ich dom rodzinny i powiadomili Latimera, który wracał z Londynu, że jeśli nie przyjedzie natychmiast, jego rodzina zostanie zabita. Kiedy powrócił na zamek, zdołał jakoś przekonać katolików, by uwolnili jego rodzinę. Król i Tomasz Cromwell otrzymywali na temat Latimera sprzeczne informacje; według jednych był zakładnikiem, według innych jednym z konspiratorów. Jako buntownik mógł zostać oskarżony o zdradę i pozbawiony majątku, co pozbawiłoby Katarzynę i dzieci dochodów. Król osobiście napisał do księcia Norfolk, by ten upewnił się co do postawy Latimera oraz nakazał, żeby Latimer „potępił buntownika Aske i poddał się naszej łasce”, co ten uczynił. Możliwe, że o łaskę dla barona prosili brat Katarzyny – William i jego wuj, którzy walczyli z buntownikami. Choć nie zostały wysunięte przeciwko niemu żadne oskarżenia, jego reputacja została naruszona i cień podejrzenia towarzyszył mu przez resztę życia. Przez następne siedem lat wiele czasu spędzili na południu.