Władzą zwierzchnią organizacji było prezydium. Struktura wewnętrzna rozbijała się na kilka regionalnych środowisk, w których istniały Koła Międzykorporacyjne, składające się z delegatów poszczególnych korporacji. Sieć terenowa Związku obejmowała osiem ośrodków akademickich w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Lwowie, Wilnie, Cieszynie, Lublinie i Gdańsku.

Na XI Zjeździe w 1933 doszło do rozłamu w ZPKA. Doszło do niego na tle różnic w nastawieniu i taktyki wobec władz sanacyjnych. Kontrowersje były na tyle duże, że po wyjątkowo gwałtownej dyskusji 12 korporacji „starych”, pod przywództwem Arkonii i Welecji, opuściło Zjazd. Rozłam trwał do grudnia 1938, kiedy to Arkonia i Jagiellonia powróciły do Związku. Nigdy nie pojednał się z „młodymi” korporacjami najstarszy Konwent Polonia, który do końca odcinał się od Wileńskiego Koła Międzykorporacyjnego.

Działalność Związku zawiesił wybuch II wojny światowej, a w okresie PRL związek nie mógł prowadzić normalnej działalności na uczelniach. Praktycznie, poza podtrzymywaniem więzi kartelowych pomiędzy niektórymi organizacjami, nie istniały kontakty międzykorporacyjne.

Przywrócenie działalności nastąpiło, kiedy w latach 90. odrodził się studencki ruch korporacyjny. Związek został reaktywowany przez część działających w Polsce korporacji w 1999 roku. Organizacja wydaje kwartalnik Biuletyn Korporacyjny.

Przypisy

Kategoria:Korporacje akademickie