Dzięki osobistemu dużemu autorytetowi potrafiła "zarażać" swoją energią i pomysłowością innych ludzi.

Największym osiągnięciem było przekształcenie w 1981 Izby Regionalnej w Muzeum Miasta i Rzeki Warty PTTK i doprowadzenie aby Muzeum otrzymało nową siedzibę w XIX-wiecznej kamienicy, którą udało się wykupić na ten cel dzięki funduszom ZG PTTK i w którym znajduje się do dziś.

Chcąc pobudzić społeczną aktywność mieszkańców Warty także tych, którzy się tu urodzili, ale los rzucił ich w inne strony, doprowadziła do powołania w 1986 Towarzystwa Przyjaciół Miasta i Rzeki Warty.

Po przeniesieniu się do Sieradza przyjeżdżała do Warty codziennie (łącznie z sobotami i niedzielami) nieprzerwanie do 86. roku życia.

Działała w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej, Towarzystwie Psychiatrycznym, Towarzystwie Kultury Teatralnej, Lidze Kobiet wygłaszając w tych organizacjach odczyty, organizując spotkania i wycieczki.

Wychowała od dziecka swego bratanka Wiktora, obecnie cenionego lekarza neurologa. Ostatnie pięć lat życia spędziła w swym mieszkaniu w Sieradzu przy Krakowskim Przedmieściu. Choroba i podeszły wiek nie pozwalały już na przyjazdy do Warty.