Prawo Webera-Fechnera – prawo wyrażające relację pomiędzy fizyczną miarą bodźca a reakcją zmysłów, np. wzroku, słuchu, węchu czy poczucia temperatury (siła wrażenia). Jest to prawo fenomenologiczne, będące wynikiem wielu obserwacji praktycznych i znajdujące wiele zastosowań technicznych. Historycznie było sformułowane przez Ernsta Heinricha Webera w formie:
co zostało wyrażone 30 lat później przez Fechnera jako:
gdzie: – różniczkowa zmiana siły (intensywności) wrażenia, – różniczkowa zmiana wielkości bodźca – doświadczalnie wyznaczany współczynnik proporcjonalności.
Jest to werbalnie wyrażane jako:
Całkowanie równania prowadzi do zależności:
gdzie: – stała całkowania, – logarytm naturalny.
W warunkach progu percepcji ( ):
a stąd:
Ostatecznie prawo Webera-Fechnera wyraża równanie:
Skale wrażeń zmysłowych thumb|350px|Skala melowa – zależność subiektywnie odbieranej wysokości dźwięku od obiektywnie mierzonej częstotliwości Przy konstruowaniu skali wrażeń zmysłowych (np. dotyczących dźwięku lub światła) za wartość początkową przyjmuje się zwykle tzw. wartość progową, czyli umowną najniższą wartość bodźca rejestrowanego przez ludzkie zmysły. Umowność tej wartości wynika z różnic w percepcji u różnych ludzi.