Są to przede wszystkim Kiribati, Wyspy Marshalla i Tuvalu, których małe wyspy są oddalone często o setki mil, a zatem powierzchnia lądowa jest nieproporcjonalnie mała w zestawieniu do powierzchni morza, która ewentualnie mogłaby się znaleźć wewnątrz tych linii. Można wymienić jeszcze grupę 8 państw położonych na wielu wyspach, ale niespełniających kryteriów państwa archipelagowego określonych w konwencji o prawie morza: Japonia, Malta, Mauritius, Nowa Zelandia, Samoa, Singapur, Saint Lucia oraz Wielka Brytania. W każdym z wymienionych państw nie jest możliwe spełnienie kryterium proporcji wody do lądu, bowiem powierzchnia lądowa zamknięta prostymi liniami archipelagowymi jest większa niż powierzchnia wód wewnątrz tych linii. Istnieje również kilka terytoriów o różnym statusie, które wraz z uzyskaniem niepodległości mogłyby zyskać status państwa archipelagowego (np. duńskie autonomiczne Wyspy Owcze, francuski departament Gwadelupa i autonomiczna Nowa Kaledonia, hiszpańskie autonomiczne Wyspy Kanaryjskie, portugalskie autonomiczne Azory i Madera z pobliskimi wyspami oraz zależne od Wielkiej Brytanii wyspy Turks i Caicos).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prawo morza