Wizję Jewgieniji Jefimowskiej i jej postanowienie, by poświęcić życie służbie ubogim, historyk Cerkwi Pawieł Zyrjanow porównał do „pójścia w lud” zamożnych i dobrze urodzonych działaczy Narodnej Woli w poprzednich dekadach.
Początkowo kobieta ubiegała się o możliwość realizacji tych planów w Monasterze Wielko-Budziskim w eparchii połtawskiej, gdzie zatrudniła się jako nauczycielka szkoły parafialnej, jednak jej koncepcja została oceniona negatywnie. Koncepcją Jewgieniji Jefimowskiej zainteresował się natomiast arcybiskup chełmsko-warszawski Leoncjusz. Zaprosił on nauczycielkę do utworzenia żeńskiego monasteru w Leśnej, w budynkach zamkniętego po powstaniu styczniowym klasztoru paulinów. W zamyśle Leoncjusza żeński klasztor prowadzący działalność społeczną miał przekonać do prawosławia miejscową ludność, katolików lub byłych unitów niechętnych narzuconej im w 1875 zmianie wyznania, a w konsekwencji sprzyjać rusyfikacji regionu.