We wrześniu 1917 r. w obozie La Courtine doszło do buntu chcących wrócić do ojczyzny żołnierzy, który został krwawo stłumiony. Po tym incydencie Dywizję rozformowano i podzielono na kompanie robocze pod dowództwem francuskim.
Po wybuchu rewolucji październikowej i wycofaniu się Rosji z wojny (traktat brzeski) z ochotników rosyjskich oddziałów utworzono Legion Rosyjski, który podporządkowano 1 Dywizji Marokańskiej. Legion wziął następnie udział w walkach na odcinku Soissons – Paryż w maju 1918 r., gdzie został skierowany do kontrataku przeciwko nacierającym oddziałom niemieckim, ponosząc ogromne straty w wysokości 85% żołnierzy i niemal 100% oficerów. Poświęcenie żołnierzy rosyjskich spotkało się z uznaniem społeczeństwa francuskiego, a sam legion zaczęto określać w prasie jako „Rosyjski Legion Honoru”. Straty zostały uzupełnione przez kolejnych rosyjskich ochotników z jednostek roboczych, a następnie Legion walcząc już jako samodzielny batalion piechoty wziął udział w walkach o przełamanie linii Hindenburga. Za walki te Legion został przedstawiony do wyróżnienia przez naczelnego dowódcę armii francuskiej i został odznaczony (jako jednostka) Krzyżem Wojennym.