Mszał rzymski – najważniejsza księga liturgiczna w Kościele katolickim obrządku rzymskiego, zawierająca teksty stałych i zmiennych części mszy. Mszał zawiera wskazówki potrzebne do sprawowania ofiary eucharystycznej oraz dotyczące szczególnych celebracji związanych z poszczególnymi obchodami i okresami roku liturgicznego. Powstał z połączenia następujących ksiąg: sakramentarza, lekcjonarza, graduału i „Ordines Romani”.

Na jego układ miały wpływ ryt rzymski oraz ryt gallikański.

Historia thumb|230px|Tekst Quo primum, w mszale rzymskim Piusa XII z 1956

Oto kolejne edycje typiczne mszału rzymskiego: 14 lipca 1570 – Pius V bullą Quo primum promulgował pierwszy mszał obejmujący całość liturgii 7 lipca 1604 – Klemens VIII dokonał nieznacznej korekty mszału Piusa V 2 września 1634 – nowa edycja mszału, wydana przez Urbana VIII 1884 – nowa edycja mszału, wydana przez Leona XIII 25 lipca 1920 – Benedykt XV wydał nowy mszał, z uwzględnieniem zmian dokonanych przez Piusa X 1955 – Pius XII zatwierdził nowe wydanie mszału, dopuścił możliwość częściowego stosowania języków narodowych, zreformował obrzędy Wielkiego Tygodnia (też liturgii godzin) 1962 – Jan XXIII dodał do Kanonu mszy wezwanie do św.