Przy tych okazjach Mendelssohn i Moscheles stali się znani ze współzawodnictwa w improwizowanych kadencjach. Koncerty na trzy klawesyny bywały wykonywane m.in. z Thalbergiem przy trzeciej klawiaturze, albo z Clarą Schumann. Moscheles często występował jako dyrygent, zwł. dzieł BeethovenaDavid Conway „Jewry in Music: Entry to the Profession from the Enlightenment to Richard Wagner.”, Cambridge, 2011, s. 106–109..

Okres lipski thumb|I. Moscheles w latach 60. XIX w. (zdjęcie Augusta Brascha) W 1846 roku Moscheles ostatecznie opuścił Londyn i został profesorem gry na fortepianie w założonym przez Feliksa Mendelssohna konserwatorium w Lipsku. W mieście tym pozostał do śmierci w 1870 roku.

Choć w Londynie Moscheles kontynuował komponowanie i wyruszał stamtąd na tournee z koncertami, to był uzależniony od dochodów z nauki i czuł nacisk z tego powodu. Stąd, kiedy Mendelssohn założył Konserwatorium w Lipsku w 1843, był zdecydowany ściągnąć Moschelesa jako kolegęEncyklopedia Muzyki, wydanie 2 poprawione, PWN, Warszawa, 2001, s. 571., oferując mu czas na planowane koncerty i komponowanie.