Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego rozpoczętym w 1917, w czasie którego był jednym z kandydatów do objęcia urzędu patriarchy Moskwy i całej Rusi (obok Antoniego (Chrapowickiego) i wybranego w losowaniu Tichona (Bieławina). 29 listopada 1917 otrzymał godność metropolity. W listopadzie 1919 został aresztowany i osadzony w Nowogrodzie Wielkim w areszcie domowym. W 1922 skazany na rok więzienia; po uwolnieniu 10 stycznia 1924, po pięciu dniach ponownie znalazł się w więzieniu na Butyrkach i skazany na zsyłkę do Krasnowodska, a następnie do Taszkentu. W związku z tym 11 sierpnia 1933 został metropolitą Taszkentu, gdzie żył do swojej śmierci w 1936. Został pochowany w sąsiedztwie miejscowej cerkwi św. Aleksandra NewskiegoХрам святого благоверного великого князя Александра Невского.
Przez współczesnych ceniony jako teolog i autor rozpraw i artykułów na tematy religijne, zajmował się również liturgiką i śpiewem cerkiewnym. Miał opinię znakomitego mówcy i kaznodziei, a również jednego z najsurowszych, pod względem przestrzegania prawa i obyczajów Cerkwi, biskupów rosyjskich.