Nocny portier (wł. Il portiere di notte) – włoski film z 1974 roku w reżyserii Liliany Cavani.

Fabuła Maximilian Theo Aldorfer był oficerem SS w obozie koncentracyjnym. Nastoletnia więźniarka Lucia stała się tam jego niewolnicą seksualną, ale też była pod jego opieką i zapewne dzięki temu przetrwała. Max kazał zabić więźnia, który ją maltretował i dał jej w prezencie jego odciętą głowę podczas imprezy, gdzie śpiewała ona topless strażnikom w niekompletnym mundurze SS piosenkę Marleny Dietrich Wenn ich mir was wünschen dürfte (Gdybym mogła wypowiedzieć życzenie). W roku 1957 w Wiedniu (czyli niedługo po odjeździe wojsk radzieckichDo 1955 roku Austria była okupowana przez kraje alianckie: Wielką Brytanię, Francję, USA i ZSRR. Każde z tych państw okupowało po kilka dzielnic Wiednia oraz po kawałku reszty Austrii.) spotykają się przypadkiem ponownie. Ona, teraz Lucia Atherton, jest żoną amerykańskiego dyrygenta. On został nocnym portierem w hotelu, gdzie małżonkowie się zatrzymali. Wznawiają w tym hotelu, a potem w mieszkaniu Maksa swój specyficzny romans, po wyjeździe męża. Max zwierza się hrabinie Stein mieszkającej w hotelu, że odnalazł swoją "małą dziewczynkę", co ta uważa za szalone. Max zabija na rybach Maria, byłego nazistę, który wie, że Lucia wciąż żyje.