Zgromadzenie Reprezentantów (niekiedy także Sejm Wolnego Miasta Krakowa, Izba Reprezentantów) – organ przedstawicielski istniejący w Rzeczypospolitej Krakowskiej w latach 1815–1846.
Zgromadzenie zostało utworzone na mocy postanowień konstytucji Rzeczypospolitej Krakowskiej z 1815 r. Składało się początkowo z 41 członków: 26 wybieranych w gminach (17 okręgowych i 9 w Krakowie, wyłączone zostały z tego dwie gminy obejmujące miasto żydowskie na Kazimierzu), 3 delegowanych członków Senatu Rządzącego, 3 delegowanych przez kapitułę krakowską, 3 delegowanych przez krakowski uniwersytet i 6 sędziów pokoju. Możliwość bycia wybranym do Zgromadzenia ograniczał cenzus wykształcenia i majątku. Czynne prawo wyborcze także było ograniczone: posiadali je m.in. członkowie duchowieństwa świeckiego i uniwersytetu, właściciele nieruchomości płacący odpowiednio wysoki podatek gruntowy, bogatsi przedsiębiorcy i kupcy, artyści i nauczyciele.
Sesje sejmowe odbywały się raz w roku. Posiadał on stosunkowo niewielkie kompetencje: uchwalane przezeń akty prawa podlegały zatwierdzeniu Senatu Rządzącego, nie miał też inicjatywy ustawodawczej (projekty aktów prawa składał Senat Rządzący). Ponadto zajmował się nominacjami na niektóre stanowiska sądowe i administracyjne (w tym wybierał część członków Senatu Rządzącego) oraz sprawami majątkowymi.