Janina Morawska (ur. 27 kwietnia 1897 w Charkowie, zm. 15 października 1970 w Poznaniu) – pisarka polska, autorka studiów teatrologicznych.
Janina Morawska była córką lekarza Stanisława Serkowskiego i Władysławy z domu Frankowska, starszą siostrą Marii Wiercińskiej. Od 1914 mieszkała w Warszawie, gdzie studiowała filologię polską. W 1916 wyszła za mąż za Franciszka Morawskiego, architekta. Zajmowała się publicystyką literacką oraz pisała sztuki teatralne. Zaczęła pracę w Rozgłośni Warszawskiej Polskiego Radia około 1935 roku. Napisała, wtedy około 30 słuchowisk radiowych, a spośród nich szczególną popularnością cieszyło się Miasto Santa Cruz, które nadało kilka rozgłośni europejskich. W 1935 roku na konkursie literackim Polskiego Radia za słuchowisko Zioła i kamienie otrzymała I nagrodę. Jej zainteresowania specyfiką teatru radiowego znalazły wyraz w szkicu teoretycznym Z doświadczeń autorów radiowych („Pion”, 1935). Należała do Armii Krajowej w czasie okupacji. Kierownik literacki Teatrów Miejskich w Warszawie w latach 1945–1947 i w 1947 przeniosła się do Poznania. Zajmowała się krytyką teatralną, a recenzje i artykuły zamieszczała w „Głosie Wielkopolskim” i „Gazecie Poznańskiej”. Kierownik literacki Państwowego Teatru Lalki i Aktora „Marcinek” w latach 1952–1958.