Sam Homer (jak wykazywały prace Milmana Parry’ego) uznawany był już za poetę oralnego, jednak fakt ten był dla Conforda i innych badaczy filozofii przedsokratejskiej pozbawiony większego znaczenia.
Havelock doszedł do wniosku, że specyficzna poetyka wczesnych filozofów nie były „jedynie kwestią stylu, lecz istoty”Za: , a tacy myśliciele jak Heraklit czy Empedokles byli bliżsi Homerowi, aniżeli Platonowi czy Arystotelesowi. Ich twórczość przeznaczona była nie do odczytywania, lecz do słuchania i zapamiętywania i należy ją łączyć z grecką poezją i tradycją oralną. Młody badacz nie ujawnił jednak swoich przemyśleń i przez wiele lat podążał tropem badawczym wytyczonym przez Conforda.
Kariera akademicka Havelocka rozpoczęła się od podjęcia w 1926 pracy na Uniwersytecie Acadia, w Nowej Szkocji. Rok później ożenił się z Ellen Parkinson, a następnie (w 1929) przeniósł się na Uniwersytet Wiktorii w Toronto. W tym okresie interesował się poezją rzymską, a w szczególności Katullusem. W coraz większym stopniu zaczęła go też zajmować działalność polityczna. Wraz z innymi pracownikami uniwersytetu, Frankiem Underhillem i Eugene’em Forseyem, założyli League for Social Reconstruction, organizację politycznie zaangażowanych socjalistów.