thumb|Papirus P.Oxy. 3679 z Oksyrynchos – fragment dialogu Państwo Dla Havelocka krytyka poezji u Platona była rezultatem ówczesnych przemian kultury greckiej. Przemiany te dotyczyły zarówno treści myśli greckiej (w szczególności koncepcji człowieka oraz pojęcia duszy), jak i jej organizacji. Poezja Homera oparta jest na łączeniu na zasadzie swobodnych skojarzeń wielu jednostek znaczeniowych w szersze epizody. Wielość dominuje tu nad jednością kompozycji. Z kolei u Platona tok myśli przebiega od szczegółu ku temu co ogólne, a całość jest celem rozumowania. Składnia Platona (a także innych pisarzy IV w. p.n.e.) ma według Havelocka wskazywać, że w ich rozumowaniu idee mniejsze podporządkowane są ideom większym. Także Platońska teoria idei wywodzić się ma z przemian w języku greckim, a przede wszystkim ze zmieniającej się koncepcji i funkcji rzeczownika.
Przedmowa do Platona znalazła szybko odzew wśród wielu badaczy, choć reakcje na nią były dość zróżnicowane. We wczesnych recenzjach wskazywano zarówno, że Havelock „swobodnie igra z dowodami”, jak i że jego praca jest „doskonałym przykładem połączenia historii filozofii z samą filozofią”.