W nocy wybuchł pożar, jednak cudowny przedmiot ocalał, wypalając przy okazji na jednej z dachówek swoją cudowną kopię – keramidion.
Autor przedstawia jeszcze drugą, alternatywną do pierwszej, wersję powstania mandylionu. Niektórzy – jak pisze – są zdania, że wizerunek powstał, gdy Chrystus podczas modlitwy w Ogrójcu wytarł z twarzy krwawy pot. Wizerunek ten wziął w posiadanie jego uczeń Tadeusz, który wyruszył z nim do Edessy. Wkraczając do pałacu Abgara, umieścił go na czole, a bijąca zeń światłość oślepiła władcę, który natychmiast ozdrowiał. Tadeusz uzdrowił również wielu mieszkańców miasta i ochrzcił Abgara.
W dalszej części przedstawione są losy wizerunku w Edessie. Wedle autora Abgar umieścił wizerunek nieopodal bramy miejskiej, zastępując nim bożka, który stał tam dotychczas. Jednak po jego śmierci wnuk Abgara kazał zniszczyć mandylion. Miejscowy biskup zdołał go jednak ocalić: zamurował go w niszy przy bramie, umieszczając wcześniej przed nim palącą się lampkę oliwną. Mieszkańcy Edessy na długo zapomnieli o cudownym przedmiocie, znajdującym się w ich posiadaniu.