Trzecia część "Opowieści" relacjonuje samą translację wizerunku. Najpierw przedstawia negocjacje ze stroną arabską, następnie sprawdzanie autentyczności obrazu. Ponoć mieszkańcy miasta (będący chrześcijanami) sprzeciwiali się wydaniu mandylionu, żądając znaku, wskazującego na przychylność Boga wobec całej operacji. Okazało się wówczas, że łódź z wizerunkiem – a także listem Chrystusa do Abgara – samoczynnie przepłynęła Eufrat. Po drodze za sprawą mandylionu dokonywały się liczne cuda, a pewien opętany wypowiedział słowa prorocze dla Konstantyna Porfirogenety (patrz wyżej).
W końcu autor opisuje samo wkroczenie wizerunku do stolicy cesarstwa. Ponieważ odbywało się ono w święto Zaśnięcia NMP, cesarze (Roman, jego synowie i Konstantyn Porfirogeneta) przebywali w kościele Matki Boskiej w Blachernach. Tam też przewieziono początkowo mandylion. Cesarze wsiedli z nim na galerę cesarską, opłynęli mury i złożyli w kaplicy Faros w pałacu. Następnego dnia kontynuowali żeglugę aż do Złotej Bramy, przez którą weszli z wizerunkiem do miasta. Procesja z wizerunkiem i listem Abgara przeszła przez cały Konstantynopol.