były w niej remontowane duże okręty Kriegsmarine, a później budowano w niej okręty podwodne; od maja 1945 – odbudowa po nalotach z października 1943 i 1944 r., rozpoczęcie remontów; Zarządzeniem Ministra Żeglugi z 20 lutego 1950 przekształcono Zjednoczone Stocznie Polskie w Centralny Zarząd Przemysłu Okrętowego (CZPO)., a oddziały ZSP – w cztery przedsiębiorstwa państwowe: Stocznia Gdańska., Stocznia Północna., Stocznia Gdyńska. i Stocznia Szczecińska.. 30 marca 1950 – zmiana nazwy na „Stocznia im. Komuny Paryskiej”; listopad 1952 – przekazanie do użytkowania drobnicowca „Melitopol” dla ZSRR, pierwszego z serii 35 takich jednostek; 1959–1963 – w ramach rozbudowy stoczni powstały ośrodek budowy kadłubów oraz pierwszy suchy dok, dostosowany do budowy statków o nośności ok. 100 tys. ton. Dok miał wymiary 241,6 × 40,5 m, głębokość 8 m i dysponował m.in. suwnicą bramową o udźwigu 500 ton.Stefański Zenon: Kolebki gigantów, w: „Młody Technik” R. XXIV, nr 317, 12/1974, s. 32–45 Jego budowa trwała dwa lata i kosztowała około miliarda ówczesnych złotych. Prace prowadzono według polskiego projektu; 1960 – 29 listopada przekazano setny statek zbudowany w stoczni im. „Komuny Paryskiej”, był to niewielki drobnicowiec typu B-471/7 o nazwie „Lengkeng” (dług.