Najlepszą z nich jest, pochodząca z 1630-1631 roku, La prudencia en la mujer (Kobieca roztropność); sztuka rozgrywająca się w czasach Ferdynanda IV Kastylijskiego (1285-1312), w której Tirso atakuje egoizm stanowy i żądzę władzy współczesnej sobie arystokracji. Ciekawa, ze względu na epicki rozmach, jest, napisana w latach 1626–1632, trylogia poświęcona braciom Pizarro, zdobywcom Peru, składająca się z Todo es dar en una cosa (Rzecz w tym, by dać wszystko od razu), Amazonas en las Indias (Amazonki w Indii) i Lealtad contra la envidia (Lojalność przeciw zawiści).
Do tej grupy należą ponadto: Antona García, rozgrywająca się w czasie wojen domowych XV wieku, Próspera fortuna de don Álvaro de Luna y adversa de Ruy López Dávalos (Szczęśliwe losy don Álvara de Luna i nieszczęsne Ruya Lópeza Dávalosa) oraz jej kontynuacja Adversa fortuna de don Álvaro de Luna (Nieszczęsne losy don Álvara de Luna), przedstawiające karierę i upadek faworyta króla Jana II Kastylijskiego (1404-1454).