Zdawało się, że chroni je to, że rosnące tu drzewa nie mają istotnego znaczenia dla gospodarki (nie mają prostych i wysokich pni), gleby nie są urodzajne, warunki górskie nie sprzyjają ani uprawie roślin, ani wypasowi bydła. Jednak w końcu XX wieku tempo ich degradacji gwałtownie przyspieszyło. Przykładowo we wschodnim Madagaskarze lasy te zajmowały w 1900 roku 8 milionów ha, w 1950 wciąż jeszcze było ich 7 milionów, w 1995 zostało ich mniej niż milion ha. W Meksyku powierzchnia tej formacji zmniejszyła się o 1/3 w okresie od 1973 do 2003.
Do niszczenia lasów mgielnych przyczyniają się: wycinanie lasów na opał i do produkcji węgla drzewnego, niekontrolowane i prymitywne praktyki związane z użytkowaniem rolniczym, tworzenie plantacji kawowców i herbaty, urbanizacja, rozbudowa sieci dróg i linii przesyłowych, eksploatacja górnicza oraz pozyskiwanie bromeliowatych i storczyków na potrzeby przemysłu roślin ozdobnych. Zmiany powodują wymieranie gatunków i niszczenie siedlisk wraz z ich ogromnym znaczeniem retencyjnym, jako chłonących znaczne ilości wody.