Wanda Felicja Lurie z domu Podwysocka (ur. 23 maja 1911Akta stanu cywilnego parafii św. Aleksandra w Warszawie. Akt 685/1911, zm. 21 maja 1989 w Warszawie) – polska pracownik służby zdrowia, nauczycielka i działaczka charytatywna. Świadek i ofiara rzezi Woli. Nazywana Polską Niobe.
Życiorys thumb|Grób Wandy Lurie na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 23A, rząd 3, grób 26) Mieszkała wraz z rodziną (była żoną przemysłowca Bolesława LurieAkta stanu cywilnego parafii św. Andrzeja w Warszawie. Akt 1/1934) na warszawskiej Woli, w Kolonii Wawelberga.
W czasie powstania warszawskiego, 5 sierpnia 1944, będąc w ósmym miesiącu ciąży, została wraz z trójką dzieci i setkami mieszkańców okolicznych domów zapędzona na teren fabryki „Ursus” przy ul. Wolskiej 55. Tam Niemcy i ich wschodni kolaboranci dokonali masowej zbrodni ludobójstwa, wśród zabitych była również trójka małych dzieci Wandy Lurie: Wiesław (ur. 27 kwietnia 1933, zm. 5 sierpnia 1944), Ludmiła (ur. 29 września 1938, zm. 5 sierpnia 1944), Lech (ur. 8 stycznia 1941, zm. 5 sierpnia 1944). Ona sama ciężko ranna w twarz i nogi przeleżała dwa dni pod stosem zabitych. Po wydostaniu się na ulicę ponownie została pojmana i zapędzona do kościoła św. Stanisława Biskupa, gdzie znajdował się obóz przejściowy.