Konspiracje galicyjskie w latach 1830–1846 – spiski działające na terenie Królestwa Galicji Lodomerii i Rzeczypospolitej Krakowskiej w latach 1830–1846, czyli od wybuchu powstania listopadowego do powstania krakowskiego.
Lata 1830–1831 Wybuch powstania listopadowego spowodował ożywienie polityczne i społeczne w Galicji. Sprzyjała temu wyczekująca postawa władz austriackich. Organizowano pomoc dla polskich wojsk, wysyłano ochotników do wojska.
Po upadku powstania, w lecie 1831 nastąpił ruch w drugą stronę – do Galicji wycofywały się całe korpusy wojsk polskich, które były internowane przez władze austriackie, i pod słabymi konwojami wysyłane na południe państwa, do Siedmiogrodu. Wielu weteranów pochodzących z innych zaborów uciekało z konwojów, chroniąc się wśród galicyjskiej ludności. Powstańców pochodzących z Galicji objęła natomiast amnestia. Część z powstańców po pobycie w Galicji kierowała się na emigrację.
Lata 1831–1841 Pierwszą konspiracyjną organizacją była Numa, powołana w Krakowie w 1831 przez Walerego Wielogłowskiego. Działała do 1834, uczestniczył w niej Lesław Łukaszewicz. Kolejną organizacją była powstała w 1832 w cyrkule tarnowskim grupa Synowie Świata. Utworzył ją Walery Wielogłowski, a działali w niej Hipolit Witowski, Adolf Domaisel, Rafał Czyżewicz.