Leo Fall (ur. 2 lutego 1873 w Ołomuńcu, zm. 16 września 1925 w Wiedniu) – kompozytor operetek, jeden z twórców postklasycznego okresu operetki wiedeńskiej.
Utwory Falla cechuje prostota (choć nie trywialność), poczucie humoru, efektowna instrumentacja, rzadziej też wpadające w ucho i przebojowe melodie.
Życiorys Wczesne lata Leo Fall urodził się w Ołomuńcu, gdzie stacjonował 9 c. k. pułk piechoty, w którym kapelmistrzem był jego ojciec. Do szkoły powszechnej chodził w Ołomuńcu, do gimnazjum we Lwowie. Ukończył następnie Konserwatorium Wiedeńskie mieszkając w domu Edmunda Eyslera, z którym się zaprzyjaźnił. Teorii muzyki uczył się u Roberta Fuchsa. Po ukończeniu studiów w 1889 roku, przez krótki okres grał na skrzypcach w pułkowej orkiestrze Lehára-ojca wraz z Lehárem-synem. Pracował potem jako kapelmistrz operetkowy w Hamburgu i Kolonii. Kiedy ojciec zrzucił mundur i założył w Berlinie niewielką orkiestrę, Fall porzucił pracę kapelmistrza, by wraz z braćmi, Siegfriedem i Richardem pomóc ojcu. Z orkiestry ojca przeszedł najpierw do pracy w Zentalltheater a potem w Metropolu. Zaczął też odnosić pierwsze sukcesy kompozytorskie piosenkami granymi w kabarecie "Böse Buben": I Meyer patrzy na mnie mile, Zbiór guzików w Luwrze, Elżunia i czterej.