Edmund Emil Józef Łasiński (ur. 4 lipca 1874 w Przyborowie, zm. 18 czerwca 1935 w Poznaniu) – polski konstruktor, jeden z pierwszych Polaków zajmujących się tworzeniem filmów dźwiękowych, twórca fluoryzującej lampy jarzeniowej, urządzenia zabezpieczającego przed fałszowaniem srebrnych monet, aparatu do wykrywania gniazd karabinowych i płetw, profesor gimnazjalny w Krakowie, Żywcu, Bochni i Poznaniu.
Absolwent bocheńskiego gimnazjum, do którego uczęszczał w latach 1889–1893. W 1897 roku skończył studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Następnie zajmował się pracą pedagogiczną. Uczył biologii, matematyki i fizyki w gimnazjach w Krakowie, Żywcu, Bochni i Poznaniu (do którego wyjechał z Bochni w 1919 roku).
W 1919 roku, opublikował w czasopiśmie „Ekran” sposób na udźwiękowienie filmu.
„Ilustrowany Kurier Codzienny” poświęcił mu kilka fachowych artykułów (m.in. „Film dźwiękowy wynalazkiem polskim”Ilustrowany Kurier Codzienny z dnia 29 listopada 1929. i „O drogach rozwoju filmu dźwiękowego i plastycznego”Ilustrowany Kurier Codzienny z dnia 3 grudnia 1929.)