– wywodzący się z Chin, ale typowy dla Japonii gatunek literacki, będący rodzajem buddyjskiej hagiografii. Są to biografie ludzi, którym dane było odrodzić się w Czystej Krainie (buddy Amitābhy).
Gatunek ten powstał w Chinach, gdzie istniała silna tradycja biograficzna, w tym zwyczaj spisywania biografii mnichów buddyjskich (jednym z ważniejszych przykładów jest zbiór opowieści o wybitnych mnichach Gaosengzhuan 高僧傳 z VI w.). Większość takich zbiorów ukazywała następstwo mistrzów sięgające Indii, co miało wspierać autorytet szkół chińskich, takich jak huiyuan, chan czy tiantai. Szkoła Czystej Krainy także doceniała rolę takich swoistych genealogii i kompilowała je za czasów panowania dynastii Song. Nieco później, w XII i XIII w., takie zbiory biograficzne tworzono również w Japonii.
Nazwa wangshengzhuan (jap. ōjōden) wywodzi się od tytułu chińskiego zbioru biografii Wangsheng xifa jingtu ruiying zhuan („Cudowne biografie odrodzonych w Czystej Krainie Zachodu”), autorstwa Wenshena i Shaokanga, datowanego na koniec VIII w. Biografie te, wywodzące się z Gaosengzhuan, miały inną formę, porządkowały bowiem żywoty nie w postaci linii następstwa mnichów, lecz wedle ich osiągnięć na różnych polach, np.