wydany przez Edwarda Raczyńskiego, Poznań 1840, s. 181.. Okres świetności Kleczewa przypadł na XV i XVI w. Korzystny wpływ na rozwój miasta miało jego położenie przy dwóch ważnych szlakach komunikacyjnych biegnących przez Wielkopolskę. Pierwszy z nich łączył Śląsk z Pomorzem, drugi zaś Poznań z Warszawą, by dalej skierować się na Litwę. Warto dodać, że na wojnę trzynastoletnią z zakonem krzyżackim wyruszyło z Kleczewa 10 zbrojnych. W XV w. 11 mieszkańców Kleczewa studiowało w jedynej w ówczesnej Polsce szkole wyższej – Akademii Krakowskiej. W 1579 roku w mieście było 12 garncarzy, 2 olejarzy, 7 piekarzy, 37 rzemieślników innych specjalności, 7 warzelników soli i 4 przekupniów. W XVII w. Kleczew zaczął podupadać. W 1618 r. działalność gospodarczą prowadziło tylko 17 rzemieślników. Trzydzieści lat później wielki pożar zniszczył znaczną część miasta, a Szwedzi w czasie potopu udaremnili jego odbudowę. Późniejszy okres to bolesny upadek miasta. 21 marca 1769 roku doszło w mieście do potyczki pomiędzy wojskami carskimi a oddziałem konfederatów barskich, dowodzonych przez Ignacego MalczewskiegoPiotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1983, s. 177-180, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554. W 1793 r.