Półkozic (Kozic, Oślagłowa, Ośle Uszy, Połkoza, Połkozic, Połukoza, Połukozic, Pułkoza, Żebro) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Połkoza i Połukoza. Występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej i sieradzkiej. W wyniku unii horodelskiej w 1413 roku przeniesiony na Litwę.
Spośród około 270 rodów (Tadeusz Gajl podaje 274) używających Półkozica, największe znaczenie uzyskali Ligęzowie. Adam Mickiewicz spopularyzował ten herb, przypisując go w Panu Tadeuszu fikcyjnej rodzinie Horeszków.
Opis herbu Ośla głowa srebrna w czerwonym polu; spotykana głównie w Wielkopolsce.
Opis historyczny Kasper Niesiecki blazonuje herb następująco:
Informacje dodatkowe Pierwotnym klejnotem była ośla głowa z szyją, godłu nadawano ponadto różne barwy na przestrzeni lat (patrz sekcja: Ewolucja wizerunku).
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym głowa ośla wprost, srebrna.
W klejnocie pół kozła srebrnego.
Labry herbowe czerwone, podbite złotem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki