Wadwicz – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Wadwic. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Wadwicz jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych na Rusi, Litwie oraz w ziemi poznańskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Wadwicz, należy wymienić Naruszewiczów i Węsławskich.
Wadwicza używali też Adam NaruszewiczUrzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 223..
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:Po przetłumaczeniu:Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Marcina Bielskiego, Bartosza Paprockiego i Szymona Okolskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy dzielonej w słup w I polu prawym czerwonym pstrąg srebrny, w II polu lewym srebrnym pstrąg czerwony.
W klejnocie nad hełmem pięć piór strusich.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.