Synod precyzował także zasady odbywania pokuty po grzechu śmiertelnym. Np. w kanonie 22 synod polecił, by kapłana lub diakona, który popełnił grzech śmiertelny zwolnić z jego obowiązków i zamknąć w klasztorze, gdzie mógł uczestniczyć w Eucharystii jedynie jako świecki. Kanon 3 ustalił, że ci, którzy byli w stanie pokutnym nie mogli być dopuszczeni do stanu duchownegoSynod Epaone, CCL 148A, s. 29–30 oraz 25.. Kanon 29 mówi o tym, że apostaci mają opuścić zgromadzenie razem z katechumenami przed rozpoczęciem Eucharystii. Świadczy to prawdopodobnie o tym, że w Kościele starożytnym jedynie ta grupa pokutników nie mogła być obecna podczas sprawowania liturgii Eucharystii. Do komunii jednak nie był dopuszczony nikt, kto należał do stanu pokutników – aż do dnia, w którym biskup pojednał go ze wspólnotą KościołaPor. .
Przypisy
Bibliografia Synod z Epaone 517 r. – CCL 148A
Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne Kategoria:Synody i sobory chrześcijańskie