Styl międzynarodowy, którego uosobieniem stał się pryzmatyczny biurowiec o szklanej ścianie kurtynowej podzielonej filigranową siatką profilów stalowych, stanowił po II wojnie światowej dominujący prąd modernizmu. Zdaniem krytyków stylu międzynarodowego wielu jego twórców stopniowo znacznie oddaliło się od funkcjonalistycznych i humanistycznych założeń modernizmu lub też od samego początku kierowali się raczej przesłankami estetycznymi. Stworzona wedle funkcjonalnych pryncypiów architektura często posiadała niedostatki funkcjonalne, uzupełniane różnymi rozwiązaniami mechaniczno-technicznymi. Krytyka stylu międzynarodowego dotyczyła też powtarzalności form i monotonii elewacji, a także agresywnego umieszczania budynków w przestrzeni miejskiej.
Można wyróżnić cztery fazy rozwoju stylu: okres wczesny (lata 20.), w którym styl międzynarodowy ograniczał się w zasadzie do krajów niemieckojęzycznych, Holandii i Francji – przykłady z tego okresu obejmowała publikacja okres przybycia architektów-emigrantów do USA (lata 30.) rozkwit stylu (lata 40.–50.) późny styl międzynarodowy (od lat 60., sporadycznie aż po lata 90.)
Wybrani przedstawiciele Marcel Breuer Gordon Bunshaft Le Corbusier Walter Gropius Philip Johnson Richard Neutra Ludwig Mies van der Rohe Hans Scharoun SOM Mart Stam