22 stycznia 613 r. Konstantyn został koronowany przez swojego ojca na współcesarza, a wkrótce potem zaaranżowane zostały zaręczyny Konstantyna i jego kuzynki – Gregorii, która była córką Niketasa, kuzyna Herakliusza. Ponieważ para była kuzynami drugiego stopnia, małżeństwo było formalnie kazirodcze, jednak korzyści wynikające z tego tytułu dla rodziny cesarza musiały przeważać nad tą niechlubną okolicznością. Co więcej, sprawa ta została zmarginalizowana w związku z małżeństwem Herakliusza z jego siostrzenicą Martyną w tym samym roku – cesarz naruszył w ten sposób prawa państwowe i kościelne. W porównaniu do związku Herakliusza z jego siostrzenicą, małżeństwo Konstantyna było znacznie mniej haniebne. Wzbudziło to silną niechęć poddanych, oburzonych kazirodczym związkiem, tym bardziej, że nowa cesarzowa jawnie dążyła do ustanowienia następcą tronu własnego syna Herakleonasa.