Według Kartezjusza więc, człowiek jest duszą – „anielską”, czysto duchową istotą, która przypadkowo tylko i bez żadnych powiązań zamieszkuje ciało. Był to – typowy dla humanizmu renesansowego nawrót do przed-chrześcijańskiego spirytualizmu. Występował on w starożytności u Cycerona (106–43 p.n.e.), który pisał w Śmierci Scypiona:
Cesarz i filozof Marek Aureliusz (121–180 n.e.) zaś pisał:
Ujęcie to – zdecydowanie różne od antropologii chrześcijańskiej typu platonizującego, biorącej swoje inspiracje z antropologii Augustyna z Hippony – miało swą kontynuację w wizji Artura Schopenhauera (1788–1860). Filozof ten postrzegał człowieka jako duszę, dla której ciało jest jedynie narzędziem. Dlatego wobec śmierci ciała, w samo wydarzenie śmierci pozostaje ona niezaangażowanaPor. Sämtliche Werke, t. 5, s. 293.. Tłumaczy tę obojętność duszy następujące stwierdzenie:
Według Josefa Piepera takie spirytualistyczne odrealnienie natury człowieka w kontekście zagadnienia śmierci, wywołało korektę ze strony filozoficznego nurtu realizmu, ale także kontratak materializmuPor. .
Dusza w filozofii współczesnej
Dusza w psychologii