Kazimierz Ruszkiewicz (ur. 6 stycznia 1836 w Dzięciołówce, zm. 25 marca 1925 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy warszawski w latach 1884–1925, arcybiskup od 1917.
Życiorys Urodził się 6 stycznia 1836 w Dzięciołówce. W zakresie szkoły średniej kształcił się w Mariampolu. Od 1852 zdobywał formację w seminarium duchownym w Sejnach. W latach 1854–1858 pogłębiał studia w Akademii Duchownej Rzymskokatolickiej w Warszawie, które ukończył ze stopniem kandydata nauk teologicznych. 4 lipca 1858 przyjął święcenia diakonatu, a 11 grudnia 1858 został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Macieja Wołonczewskiego. Od 1862 studiował na państwowym uniwersytecie Sapienza w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii.
Pracował jako wikariusz w Augustowie i Suwałkach. Po powrocie ze studiów zagranicznych od 1865 był wykładowcą teologii moralnej w seminarium duchownym w Warszawie, a w latach 1867–1883 piastował urząd jego rektora. Od 1883 do śmierci był proboszczem parafii św. Krzyża w Warszawie. W 1883 został oficjałem generalnym, a w 1884 kanonikiem kapituły warszawskiej. Należał do redakcji „Przeglądu Katolickiego” i „Kroniki Rodzinnej”, był autorem haseł do Encyklopedii Kościelnej.