Czytanie filmu przez lektora, tłumaczenie lektorskie (pot. szeptanka; ) – jedna z trzech technik lokalizacji filmów (obok dubbingu i napisów), polegająca na nałożeniu na oryginalną ścieżkę dźwiękową dodatkowej, zawierającej tłumaczenie czytane przez lektora. Została przyjęta w krajach byłego Związku Radzieckiego oraz w Polsce. W innych krajach nie jest w ogóle stosowana lub w bardzo ograniczonym zakresie, np. w filmach dokumentalnych.
Stosowanie w Polsce thumb|190px|Lektor filmowy (Tomasz Knapik) W latach powojennych zagraniczne filmy wyświetlane były w polskich kinach w trzech wersjach – z dubbingiem, z napisami bądź z lektorem, obecnym przy projekcji i czytającym linie dialogowe na żywo.
W czasach wzrostu popularności polskiej telewizji, gdzie również zaczęto emitować filmy, w kraju działały tylko dwa studia zajmujące się ich opracowaniem, w których łącznie pracowało kilkadziesiąt osób. Uniemożliwiało to stosowanie napisów ze względu na wysokie koszty, długi okres realizowania dubbingu oraz małą rozdzielczość telewizorów. Zdecydowano więc, aby część ramówki nadawać w wersji z dubbingiem, a pozostałą w wersji lektorskiej.