Po wprowadzeniu stanu wojennego został 13 grudnia 1981 aresztowany i internowany w więzieniu na Białołęce, skąd w sierpniu 1982 przeniesiono go do obozu internowania w Strzebielinku. Przebywał tam do 18 listopada 1982. W 1983 był współzałożycielem Duszpasterstwa Rolników. Działał również w Warszawskim Towarzystwie Gospodarczym, którego wiceprzewodniczącym został w 1986.
Od 1987 był członkiem jawnej Krajowej Rady Rolników „Solidarności”. Był wydawcą podziemnego pisma „Słowo i Czyn”. W 1988 uczestniczył w strajku w KWK „Lenin”, po jego pacyfikacji został zatrzymany, pobity i umieszczony na kilka dni w szpitalu psychiatrycznym w Rybniku. W 1988 wszedł w skład Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” przy Lechu Wałęsie.
Działalność publiczna w III RP W 1989 uczestniczył w obradach podstolików Okrągłego Stołu. W tym samym roku został wiceprzewodniczącym Tymczasowej Krajowej Rady reaktywowanego NSZZ RI „Solidarność”, a następnie przewodniczącym rady krajowej, funkcję tę pełnił do 1992.
W latach 1989–1991 z ramienia Komitetu Obywatelskiego sprawował mandat senatora z województwa siedleckiego. Zasiadał wówczas w Komisji Gospodarki Narodowej, Komisji Rolnictwa i Komisji Ustawodawstwa Gospodarczego.