Obowiązkowe zgłaszanie pielgrzymek i uzyskiwanie pozwoleń utrzymała ustawa o zgromadzeniach z 1962 roku. W tamtym roku władze odmawiały zgód pielgrzymkom, jako uzasadnienie podając zagrożenie ruchu drogowego związane z przemarszem pielgrzymów, co miałoby prowadzić do zamieszania, zakłócania spokoju i porządku publicznego.
W 1963 roku władze zakazały wszystkich pielgrzymek na Jasną Górę z powodu epidemii ospy. Środowisko katolickie upatrywało w tym pretekst władz do kolejnych ograniczeń. Do Częstochowy miały być wpuszczane tylko osoby zaszczepione na cholerę oraz dur brzuszny. Trudnością w pokonaniu trasy pielgrzymki były zamknięte sklepy spożywcze, a także milicyjne obławy wyłapujące pielgrzymów i karzące ich grzywnami. Z tych powodów część pielgrzymów miała rezygnować z dalszej trasy i nie docierać do Jasnej Góry. Mieszkańcy wsi na trasie pomagali jednak pielgrzymom w dotarciu do celu, potajemnie nocując ich w stodołach i dostarczając jedzenia. W Brzezinach uzbrojeni w cepy mieszkańcy mieli chronić pielgrzymów przed milicją. Pielgrzymka przekradała się małymi grupami bez księdza oraz krzyża, aby uniknąć represji. We wsi Opatów jedna z uczestniczek pielgrzymki – Zofia Kędzierska – zaproponowała, aby młodzi dobrali się w pary i udawali, że idą do Urzędu Stanu Cywilnego, który znajdował się naprzeciwko kościoła.