r; Siemaszko – artysta plastyk, którego rodzina pochodziła z Ukrainy, zwolennik sztuki metafizycznej oraz konopi i innych narkotyków, wiedzie z Inżynierem dyskurs o sztuce; córka Siemaszki ku radości ojca wstąpiła do klasztoru sióstr imienia Hildegardy z Bingen, gdzie jego zdaniem ma najdogodniejsze warunki do korzystania z wolności i najlepsze możliwości rozwoju osobowości; Dwunasty – „człowiek trochę z innej bajki”; ksiądz Krzysztof Nienałtowski – ksiądz z kościoła Świętego Jana, uratował kilka małych fragmentów „Ostatniej Wieczerzy” namalowanej przez Mateusza, a zniszczonej kwasem przez awangardyków.
Nawiązania Ostatnia wieczerza nawiązuje do wielu utworów literackich (niekiedy przywołanych wprost), np. Brunona Schulza Sklepy cynamonowe, Jamesa Joyce'a Ulisses, Michaiła Bułhakowa Mistrz i Małgorzata, twórczości Witkacego (Pożegnanie jesieni, Nienasycenie), Ewangelii i apokryfów ewangelicznych, apologii wczesnochrześcijańskich (m.in. Arystydes z Aten), poematu Ferdusiego.
Istotne znaczenie w powieści ma też malarstwo Davida Robertsa.
Wydania Paweł Huelle, Ostatnia Wieczerza, Kraków 2007, Wydawnictwo Znak,