Doświadczenie Ioffego – doświadczenie przeprowadzone przez rosyjskiego fizyka Abrama Ioffego, które wykazało nieciągły charakter ładunku elektrycznego. Eksperyment przeprowadzony był równolegle i niezależnie od doświadczenia Millikana, którego celem było wyznaczenie ładunku elementarnego.
Przebieg doświadczenia Ioffe badał pyłek zawieszony między okładkami kondensatora. Napięcie w kondensatorze dobierane było tak, aby pyłek pozostawał nieruchomy. Było to możliwe wówczas, gdy siła oddziaływania pola elektrycznego równoważyła ciężar pyłku
gdzie: – ładunek pyłku, – natężenie pola elektrycznego w kondensatorze, – przyspieszenie ziemskie, – masa pyłku, – napięcie między okładkami kondensatora, – odległość między okładkami.
Dlatego też pyłek musiał być naładowany ujemnym ładunkiem elektrycznym. Jego ładunek podczas pomiarów był zmniejszany, co uzyskiwano dzięki zjawisku fotoelektrycznemu oświetlając pyłek ultrafioletem.
Zmiana ładunku wymagała zmiany napięcia na kondensatorze, jeśli pyłek miał pozostać nieruchomy.