W lutym 1948 roku zachorował i został zabrany do szpitala, skąd udało mu się uciec.

Pomimo austriackich i polskich starań nie doszło do jego ekstradycji z terenu okupowanych Niemiec. W latach 1951–1952 był sądzony zaocznie w Wiedniu i uznany za winnego zdrady. Jego majątek został skonfiskowany, ale władze były w stanie znaleźć tylko jego niewielką część. Do końca życia Mühlmann żył w południowej Bawarii w pobliżu jeziora Starnberg, utrzymując się ze sprzedaży dzieł sztuki.

Dzięki swojemu wykształceniu Mühlmann był jednym z najbardziej efektywnych nazistowskich złodziei sztuki. W 1946 roku został opisany przez dziennikarza amerykańskiego „The Atlantic Monthly” Jamesa S. Plauta jako „najbardziej nieprzejednany nazista w grupie szabrowników przeznaczonych do amerykańskiego śledztwa w okresie letnim 1945 r.”James S. Plaut, „Hitler’s Capital”, „The Atlantic”, October 1946. Jonathan Petropoulos, historyk sztuki specjalizujący się w badaniu nazistowskich grabieży, nazwał go „jednym z największych grabieżców sztuki w historii ludzkiej cywilizacji”.

Przypisy