Barberini – włoski ród szlachecki, pochodzenia toskańskiego, który doszedł do znaczącej pozycji w siedemnastowiecznym Rzymie. Twórcą potęgi rodu był Maffeo Barberini (1568–1644), który w 1623 został papieżem Urbanem VIII. Rodzina słynna była ze swego mecenatu artystycznego, m.in. nad Giovannim Lorenzo Berninim i Maciejem Kazimierzem Sarbiewskim. Ich siedemnastowieczny pałac rodowy (Palazzo Barberini) jest dziś siedzibą Galleria Nazionale d’Arte Antica. Główna linia rodu wygasła w 1738 roku. Jej dobra oraz nazwisko przeszły na ród Colonna z linii Carbognano, a za jego pośrednictwem na ród Sacchetti.
Wczesna historia thumb|left|200px|Herb rodu Barberini Barberini byli drobnoszlachecką rodziną wywodzącą się z toskańskiej miejscowości Barberino Val d’Elsa, jednak już w XI stuleciu osiadłą we Florencji. W początkach XVI wieku bracia Carlo (1488–1566) i Antonio (1494–1559) byli dobrze prosperującymi handlarzami wełną, zbożem i tekstyliami, jednak z uwagi na swoje opozycyjne nastawienie do Medyceuszy począwszy od 1537 zaczęli przenosić swój interes z Florencji do Rzymu. Jeden z synów Carla, Francesco (1528–1600), obrawszy stan duchowny, objął wiele zaszczytnych i dochodowych urzędów w Kurii Rzymskiej i choć nie doszedł do najwyższych stanowisk, umarł jako bardzo zamożny człowiek.