W 1946 powrócił do turystyki tatrzańskiej, a w l947 zaczął przygodę ze wspinaczką wysokogórską. Od przyjazdu do Łodzi w 1949 zajmował się społeczną działalnością organizacyjną: został wybrany wiceprezesem Zarządu Oddziału PTT, od 1951 Oddziału PTTK w Łodzi; w następnych latach wybrany został wiceprezesem i prezesem Zarządu Okręgu PTTK w Łodzi (l956-1968). W maju 1950 na samotnej pieszej wycieczce w Jurę Krakowsko-Wieluńską (inna nazwa Jury Krakowsko-Częstochowskiej), po skałkach Mirowa, Bobolic, Kroczyc i okolicy, odkrył zbiorowisko skałek, w których było – jak sam wspominał – „sporo obiecujących iglic i piętrzyło wiele wabiących ścianek”. Były to „Skałki Kroczyckie” znane dzisiaj całemu środowisku wspinaczkowemu w Łodzi. Tam w latach 50. XX w. najstarsza córka przebywała jako osoba towarzysząca na kursach skałkowych, a w latach 70. XX w. najmłodsza ukończyła kurs taternicki pod kierunkiem Andrzeja Wilczkowskiego. Turystkami górskimi do dziś są wszystkie córki.
W 1951 w Łodzi był inicjatorem powstania Sekcji Łódzkiej Koła Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego, której został przewodniczącym.