Od 11 listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim. Do 7 lutego 1919 służył w zbrojowni twierdzy Modlin, następnie był słuchaczem 1 Szkoły Podoficerów Artylerii w Rembertowie. Po jej ukończeniu od 27 lipca 1919 do 30 września 1922 służył w artylerii konnej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej – w bitwie pod Zamościem odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Był absolwentem Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1924 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 22 pułku artylerii polowej w Rzeszowie. Porucznik ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1926 roku w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1931 został przeniesiony do 28 pułku artylerii lekkiej w Dęblinie-Zajezierzu. Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 63. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w 28 pal na stanowisku oficera mobilizacyjnego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił obowiązki zastępcy oficera operacyjnego sztabu Podlaskiej Brygady Kawalerii. Wzięty do niewoli niemieckiej, zbiegł z niej. Komendant Obwodu Krasnystaw i Chełm, inspektor Inspektoratu Południowego Okręgu AK Lwów (styczeń 1943 – 31 lipca 1944).