razy w pierwszej piątce, a 9. w pierwszej dziesiątce. Zdobył 3238 punktów, które pozwoliły mu zająć 15. miejsce w klasyfikacji generalnej.
1988 thumb|left|Samochód Kulwickiego z 1988 roku W 1988 Kulwicki zatrudnił Paula Andrewsa jako szefa zespołu. Zarekomendował mu go Rusty Wallace w 1987. Sezon rozpoczął 32. pozycją w Daytonie 500. Zajął 3. miejsce na Rockingham, na Darlington był drugi, a na Charlotte trzeci. Wywalczył pierwsze pole startowe do wyścigów na Dover, Pocono i Bristol, a wyścigi te ukończył na pozycjach 3, 27 (awaria silnika) i 5. Na Richmond także był piąty, a podczas drugiego w sezonie wyścigu na Martinsville zajął drugie miejsce. Na Charlotte zdobył pole position, ale z powodu wypadku dojechał na 28. pozycji. Do wyścigu na Phoenix International Raceway zakwalifikował się na 21. pozycji. Wygrał przedostatni wyścig sezonu z przewagą 18,5 sekundy. Uczcił to słynnym „Polish Victory Lap”. Polegało ono na przejechaniu okrążenia honorowego pod prąd. Sezon zakończył ze zdobytymi dwoma pole position i jednym zwycięstwem. Siedem razy był w pierwszej piątce, dziewięć w pierwszej dziesiątce. Zdobył 3176 punktów i zajął 14. miejsce w klasyfikacji generalnej.