mały | prawo Hjalmar-Johannes Mäe (ur. 24 października 1901 r. w Tuhala, zm. 10 kwietnia 1978 r. w Grazu) – estoński naukowiec i działacz narodowy, przewodniczący Estońskiego Dyrektoriatu podczas II wojny światowej.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjum w Rewlu. Następnie studiował filozofię, nauki społeczne i prawo na uniwersytetach w Berlinie, Wiedniu, Innsbrucku i Grazu. W tym ostatnim w 1930 r. uzyskał dyplom doktorski z zakresu prawa.
Po powrocie do Estonii pracował jako nauczyciel. Wstąpił do radykalnego Estońskiego Związku Uczestników Wojny Wyzwoleńczej. Doszedł do funkcji szefa propagandy. 12 marca 1934 r., kiedy Związek został zdelegalizowany, został aresztowany, ale wkrótce wyszedł na wolność. W grudniu 1935 r. ponownie go aresztowano pod zarzutem próby obalenia rządu siłą, po czym skazano na karę 20 lat pozbawienia wolności. W 1938 r. został przedterminowo zwolniony. Założył własną firmę. W poł. 1940 r., na krótko przed zajęciem Estonii przez Sowietów, wyjechał do Niemiec. W maju 1941 r. przybył do Helsinek, gdzie współtworzył Estoński Komitet Wyzwoleńczy (Eesti Vabastamise Komitee). Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku powrócił do Berlina. Wystosował pismo do ministra spraw zagranicznych III Rzeszy Joachima von Ribbentropa, w którym prosił o odbudowanie niezawisłej Estonii.