USS Tucker (Destroyer No. 57) później (DD-57) – okręt prototypowy niszczycieli typu Tucker, zbudowanych dla United States Navy przed wejściem Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. Był pierwszą jednostką amerykańską noszącą nazwę upamiętniającą Samuela Tuckera.

Stępkę niszczyciela położono w stoczni Fore River Shipbuilding Company w Quincy (Massachusetts) w listopadzie 1914 roku. Został zwodowany w maju następnego roku. Okręt miał ponad 96 metrów długości, 9,1 m szerokości, a jego standardowa wyporność wynosiła 1090 długich ton (1110 t). Był uzbrojony w cztery działa kal. 102 mm i osiem wyrzutni torpedowych kal. 533 mm. „Tucker” był napędzany przez parę turbin parowych, które mogły rozpędzić go do prędkości 29,5 węzła.

Po wejściu do służby w kwietniu 1916 roku niszczyciel pływał po Atlantyku i w rejonie Karaibów. Po tym jak Stany Zjednoczone w kwietniu 1917 roku przystąpiły do I wojny światowej, „Tucker” był częścią drugiej eskadry (ang. squadron) amerykańskich niszczycieli wysłanej do Europy. Patrolował Morze Irlandzkie, bazując w Queenstown. Przeprowadził kilka akcji ratowniczych pasażerów i załóg zatopionych jednostek. Za udział w akcji ratowniczej po zatopieniu francuskiego krążownika „Dupetit-Thouars” w sierpniu 1918 roku otrzymał pochwałę od Préfet Maritime.