Projekt i budowa Budowa okrętu, jako pierwszej jednostki typu Tucker, została zatwierdzona w 1913 roku. Typ ten, podobnie jak O’Brien, był ulepszoną wersją okrętów typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w 1911 roku. Kontrakt na budowę został przyznany firmie Fore River Shipbuilding Company z Quincy, która położyła stępkę 9 listopada 1914 roku. Okręt otrzymał numer stoczniowy 226Miramar Ship Index R.B. Haworth, id = 6105790. Sześć miesięcy później, 4 maja 1915 roku, „Tucker” został zwodowany, a matką chrzestną okrętu została pani Garty, prapraprawnuczka patrona jednostki – Samuela Tuckera (1747–1833), oficera Continental Navy. Po zbudowaniu niszczyciel miał długość 96,1 m, szerokość 9,3 m oraz zanurzenie 2,8 m. Miał standardową wyporność 1090 długich ton (1110 t), a wyporność pełną 1205 długich ton (1224 t).
„Tucker” był wyposażony w dwie turbiny parowe Curtisa, które napędzały dwie śruby. Okręt był także wyposażony w dodatkową turbinę parową napędzającą jedną ze śrub, która była wykorzystywana w czasie rejsu z prędkością ekonomiczną. Maszynownia mogła wygenerować moc 17000 shp i teoretycznie rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła, choć „Tucker” podczas prób osiągał prędkość nawet 30,03 węzła.