Użycie w lotnictwie Fokker D.II wszedł do służby w lotnictwie niemieckim w 1916 roku. Początkowo wchodził w skład mieszanych oddziałów lotniczych (Fl. Abt.), zastępując jednopłatowce Fokkera w roli samolotów eskortujących samoloty rozpoznawcze. Od lata 1916 roku Fokkery D.II zaczęły wchodzić w skład nowo tworzonych eskadr myśliwskich (Jasta).
Fokker D.II uważany był za mało udany samolot. Z uwagi na umiarkowane osiągi, przede wszystkim prędkość poziomą i wznoszenie, zbudowano ich stosunkowo niewielką ilość, a w jednostkach bojowych zostały szybko zastąpione przez Fokkery D.III oraz lepsze myśliwce Halberstadt D.II i Albatros D.I i ich wersje.
Opis konstrukcji Samolot Fokker D.II był jednomiejscowym samolotem myśliwskim, dwupłatem o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Kadłub spawany z rur stalowych, usztywnianych drutami. Skrzydła dwudźwigarowe, bez wzniosu, o równej rozpiętości i kształcie trapezowym. Komora płatów z dwoma parami rozpórek po każdej ze stron, usztywniona drutami, górny płat nieco wysunięty do przodu. Skrzydła bez lotek, ze skręcanymi elastycznymi końcówkami. Usterzenie płytowe, bez stateczników - ster kierunku w kształcie przecinka, stery wysokości o kształcie trapezowym. Podwozie klasyczne – stałe, z płozą ogonową. Podwozie główne ze wspólną osią, charakterystycznie wysunięte do przodu.