Ludwik Lichtarowicz (ur. w Bobrujsku, zm. 13 czerwca 1965 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 16 września 1890 roku w Bobrujsku, w rodzinie Kajetana i Malwiny z Kalinowskich. Maturę uzyskał w Bobrujsku, następnie studiował prawo w Petersburgu, gdzie również ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Służbę wojskową rozpoczął w Armii Imperium Rosyjskiego. 18 kwietnia 1919 roku zastąpił podpułkownika Romualda Wolikowskiego na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Wojsk Polskich we Wschodniej Rosji i na Syberii. Po powrocie do kraju przyjęty został do Wojska Polskiego.
Na przełomie 1920 i 1921 roku był szefem sztabu I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej, a od 26 lutego 1921 roku szefem sztabu Grupy Wojsk Litwy ŚrodkowejRozkaz organizacyjny Nr 1 Dowództwa Grupy Wojsk Litwy Środkowej z 26 lutego 1921 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/36, s. 77.. W sierpniu 1921 roku został przeniesiony z dowództwa Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” do Dowództwa Okręgu Generalnego „Brześć” na stanowisko zastępcy szefa sztabuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 20.08.1921 r.. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej i Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 70 pułku piechoty w Pleszewie.